پارادوکس های روحی

ویران شود این شهر که میخانه ندارد (شعرهایی که می خوانم و دوست دارم)

 
مـن از بـیـگـانـگـان دیـگـرننالم 31
نویسنده : vague - ساعت ۸:٥۳ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/٢/۱٩
 

 

سـحـر بـلـبـل حـکایت  با صبا کرد  

کـه عـشـق روی گل با ما چها کرد

از آن رنگ رخـم  خون در دل انداخت 

وزیـن گـلـشن به خارم مبتلا کرد

غــلام هــمـت آن نـازنــیـنـم                        

 کـه کـار خیر    بی روی  و ریا کرد

 مـن از بـیـگـانـگـان دیـگـرننالم  

کـه با من هر چه کرد آن آشنا کرد

گـر از سـلطـان طمع کردم خطا بود 

ور از دلـبـر وفـا جـستم جفاکرد

خـوشـش بـاد آن نـسیم صبحگاهی                       

کـه درد شـب نـشینان را دوا کرد

نـقـاب گـل کـشـیـد و زلف سـنبل                          

گره بـنـدی  قـبای غنچه وا کـرد

بـه هـر سـو بلبـل عـاشق در افغان                           

تـنعـم از مـیـان بـاد صـبا کرد

بـشـارت بـر بـکوی مـی فـروشان                          

که حـافـظ تـوبه از زهد ریا کرد

 وفـا از خـواجـگـان شـهـر با من                            

 کمـال دولـت و دین بوالوفا کرد